ژان پی یر اومون

Aumont, Jean Pierre بازیگر (1909، پاریس- فرانسه؛ 2001)

با نام ژان پی یر فیلیپ سالومون به دنیا آمد. پدرش مالک ثروتمند فروشگاه های زنجیره ای و یک بازیگر سابق بود. در شانزده سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد. در سال 1930 برای نخستین بار روی صحنه رفت و در 1931 وارد سینما شد. با بازی در نمایش ماشین جهنمی ژان کوکتو خودش را به عنوان یکی از ستارگان تآتر تثبیت کرد و پس از آن، پیشنهادهای زیادی برای بازی در نقش های جوان اول- هم در سینما و هم در تآتر- دریافت کرد. در سال های ابتدایی جنگ جهانی دوم، کار هنری اش دچار وقفه شد و هم راه نیروهای آزادی بخش فرانسه در تونس، ایتالیا و فرانسه جنگید. نشان لژیون دونور نیز دریافت کرد. در 1942 به امریکا رفت و پس از بازی در تآتری در سن فرانسیسکو، مقابل کاترین کورنل، قراردادی با مترو- گلدوین- مایر امضا کرد تا در فیلمی درباره جنبش مقاومت فرانسه، مأموریت در برتانی، نقش اول را بازی کند. در چندین فیلم هالیوودی معمولی هم بازی کرد و بعد به فرانسه بازگشت. اما محبوبیتش را میان تماشاگران امریکایی حفظ کرد و در دهه های 1950 و 1960 به طور متناوب، برای بازی در تآتر، سینما و تلویزیون به امریکا سفر می کرد.

قاعدتاً شهرت اومون میان منتقدان بیش تر به دلیل بازی اش در نقش «الکساندر» در شب امریکایی فرانسوا تروفو است. او با چندین فیلم کسالت آور فرانسوی و امریکایی، برای خودش اعتباری کسب کرد. هر چند که بیش تر نقش هایش بسیار پایین تر از حد توانایی های او بودند. ولی با وجود این، جزو ستارگان محبوب سینماروهای امریکایی شد، که از شخصیت سینمایی این اروپایی رُمانتیک در نقش مقابل چند تن از ملکه های زیبای هالیوود، لذت می بردند. با بلانش مونتل (بازیگر فرانسوی)، ماریا مونتز (از ستارگان هالیوودی، 1943-1951) و ماریزا پاوان (بازیگر، دو بار در سال های 1956 و 1969) ازدواج کرد و مدتی هم نامزد هدی لامار بود. بنابر این، در شب امریکایی می توانست برای خلق آن شخصیت- که نمونه ی بازیگر اروپایی سنتی نقش اول است ولی در عین حال تفسیری چند بعدی از نیروهایی ارائه می دهد که این شخصیت را به سوی سرنوشتش سوق می دهند- به تجربه های دوران بازیگری خودش تکیه کند. دخترش (از ازدواجش با مونتز)، تینا (ماریا کریستینا) اومون بازیگر سینماست و برادرش، فرانسوا ویلی یه (فرانسوا سالومون) یکی از کارگردانان سینمای فرانسه. خاطراتش را در کتابی با نام آفتاب و سایه (1976) نوشته است.

از فیلم ها: س1931- ژان دو لا لون (شو)؛ 1932- ایو جویای یک پدر است (بونارد)، تراژدی شگفت انگیز لور (فابر)؛ 1933- روزی خواهد آمد (لامپرشت و وبرت)؛ 1934- ماریا شاپدولن (دووویویه)، دزد (م. تورنور)، دریاچه ی بانوان (م. آلگره)؛ 1935- روزهای زیبا (م. آلگره)، چشم های سیاه (تورجانسکی)، ساز و برگ (لیتواک)؛ 1936- وسوسه ی بزرگ (لربیه)، تاراس بولبا (گرانووسکی)؛ 1937- ماجرای مضحک (کارنه)، راه ریو (سیودماک)، زنی در انتهای دنیا (اپستاین)؛ 1938- هتل شمال (کارنه)، ستاره ی زیبا (بارونسلی)؛ 1943- صلیب لورن (گارنت)، مأموریت در برتانی (کانوی)؛ 1946- تپش قلب (س. وود)؛ 1947- آهنگ شهرزاد (رایش)؛ 1948- نخستین آقا (اوالکانتی)؛ 1950- زندگی فردا شروع می شود (ودره)، مرد شادمانی (گرانژیه)، عاشق پوشالی (گرانژیه)؛ 1952- آخرین ملاقات (فرانچولینی)؛ 1953- لی لی (والترز)، گنجشک های پاریس (کلوش)؛ 1954- اگر ورسای به من گفته بود (گیتری)؛ 1955- ناپلئون (گیتری)، مادموازل دو پاری (کاپس)؛ 1956- هفتمین گناه (نیم و مینه لی)؛ 1959- جان پل جونز (فارو)؛ 1961- شیطان در ساعت چهار (لروی)؛ 1962- هفت گناه کبیره (وادیم)، پنج مایل به نیمه شب (لیتواک)؛ 1963- تعطیلات در پرتغال (کاست)، همیشه روز یکشنبه (یتس)؛ 1969- برج و بارو (س. پولاک)؛ 1971- گردان انضباطی (مونسمن)؛ 1972- مردی با مغز پیوندی (دونیول والکروز)؛ 1973- شب امریکایی (تروفو)؛ 1975- ماترین و هم راهان (بوآرون)، موش و گربه (لولوش)؛ 1976- تمام روزها در میان درختان (دوراس)؛ 1978- دو تنهایی (چتویند)؛ 1979- چیزی در حدود بهشت (هلپرن)؛ 1980- برویم بچه ها (بوآسه)؛ 1982- نانا (ولمان)؛ 1983- خون دیگران (شابرول)؛ 1986- سرزمین محبوب (کاکویانیس)؛ 1988- سال های ساندویچ (بوئوترون).